Dom.

Znowu

Poczwarne duchy gwałtownych starć

Znowu

Obślizgłe odnóża strzępionych strun

Znowu

Zaśniedziałe łańcuchy trupich psów

Znowu

Będą ścigać przez zakurzone korytarze zmian

Znowu

Dotkną sczerniałych arterii żył

Znowu

Zawarczą na końcu ślepej uliczki

Znowu

Wrócę ze spuszczoną głową

Znowu

Krzyknę ochrypłym już głosem

Znowu

Okażę pierwotny strach

                                                   

Haiku o niczym.

Ciemności ciernie

Skłaniają głowy w pokorze

Okaż im swą łaskę

Zima nadchodzi.

Jutro

Jutro ugryzę się w język

Gdy usłyszę pierwsze słowo słodkiego końca

Jutro poczuję znany sobie smak

Gdy krew obrośnie rdzą me usta

Jutro usłyszę znajomy trzask 

Gdy nietrwałe nity puszczą wreszcie

Jutro zatonie Niezatapialny

Gdy fale gorzkich wód wedrą się pod pokład.

Jutro me płuca wypełni sól

Gdy pomylę wodę z powietrzem

Jutro moje ciało przeszyje Krakena kieł

Gdy ten przyjdzie po odwieczną zapłatę

Jutro mnie już nie będzie

Gdy atramentowy jad wleje się w serce

Jutro nie ujrzysz moich oczu pełnych uniesień

Gdy przyjdę zdrowa od kolejnego doktora

Żniwiarz

My. dzieci wiecznej żałości

Co ściska nasze wysuszone od łez serca

Śpiewamy słodką pieśń Żniwiarza

Naszego ojca i pocieszyciela 

Naszego brata i wybawiciela

Jego gnijący płaszcz opoką

Jego stalowe szpony pieszczotą

Jego ostry głos miłością

Jego krwawy pocałunek nadzieją

Śpiewamy pieśń Żniwiarza

Co przybędzie na swym płowym koniu

W ślad za nim podążymy

Gościńcem wypełnionym wonią padliny

Wyśpiewamy chórem imię jego

U bram ciemnej doliny

Którą królestwem wiecznym okrzyknięto 

Śmiercipanna.

Na złoto pachnącej łące

W makach płatków utopionej

Zaplatam włosy w warkocze

Wplatając w nie kolce

Czarnej róży Pana swego

Co uraczył mnie uśmiechem

I cichym szeptem na balu

Rzekł

"Czy zechcesz zostać moją Panią?"

Skinęłam głową, urzeczona

Jego tajemniczym obliczem

Wziął pod ramię i poprowadził

W rytm walca księżycowego

Goście zachwyceni 

Tańczyli naokoło nas

Kolorowe jedwabie i atłasy

Białe koronki i perłowe uśmiechy

"Szczęścia, moi drodzy"

Zakrzyknął jeden z nich

" Niech żyje ostatni walc"

Odkrzyknął drugi tubalnym basem

Tańczyli, wirowali, aż zlali się wszyscy w kolorowe plamy

Tylko my 

Poruszeni tym widokiem

Staliśmy uśmiechnięci

"Czemu nie tańczymy" spytałam zdziwiona

Chwycił me dłonie 

I wtedy odparł 

"Jeszcze nie czas, moja droga Śmierci Pani"

Szeptem

Mów do mnie szeptem

O trzeciej nad ranem

I o trzeciej w nocy

Mów do mnie szeptem

W chłodne poranki

I w zimowe jutrzenki

Mów do mnie szeptem

Wśród ludzi gwaru

I w miejskim tłumie

Mów do mnie szeptem

Przy wodospadzie

I przy rzeki spadku

Mów do mnie szeptem

Z pasją kochanka

I z uporem szaleńca

Gość

Obudziła mnie ciemność

Poczułam jej zgniły cierń

Tak blisko mojego serca

Obudziłam go ja

Jego sześcioliterowe imię

Strach

Niczym martwy koń

W ostatnim śmierci tańcu

Ruszył przez suche ścieżki mych żył

Skostniałymi palcami pierwszej miłości

Objął mą wątłą  szyję

Kamiennymi szponami wbił  się w bladą skórę

Cicho zaintonował

Starą pieśń bogów

Co umarli dla nieba i piekła

Sczerniałymi wargami pozdrowił

Wilczy skowyt mej krwi

Płacząc wraz z nią

Uśmiechnął się

Odsłaniając połacie zaprzepaszczonych dni

Które co noc zabierał mi

I gorzkim jak każda noc

Pocałunkiem krwi

Odebrał kolejny z nich. 

Bezimienne

*  *  *

Nie chcesz wiedzieć

Co kryją moje myśli

Nie chcesz ich usłyszeć

Ubranych w słowa

*  *  *

Traktuj mnie jak Boga

Ale nie tego, w którego starasz się wierzyć

Nie jestem dobry

I nigdy nie starałem się być tym człowiekiem

Choć ty tego chciałeś

Używam prawdy

A nie kłamstw pod murami twojego świata

Nie wbijam noża w plecy

A jednak twierdzisz, że

Ranię

Pornografia

Leżę na łóżku

Naga

Otoczona pornografią

Najlepszą

Klasyka gatunku

Występuję w niej ja

Z piórem w dłoni

I ze słowami w ustach