Gość

Obudziła mnie ciemność

Poczułam jej zgniły cierń

Tak blisko mojego serca

Obudziłam go ja

Jego sześcioliterowe imię

Strach

Niczym martwy koń

W ostatnim śmierci tańcu

Ruszył przez suche ścieżki mych żył

Skostniałymi palcami pierwszej miłości

Objął mą wątłą  szyję

Kamiennymi szponami wbił  się w bladą skórę

Cicho zaintonował

Starą pieśń bogów

Co umarli dla nieba i piekła

Sczerniałymi wargami pozdrowił

Wilczy skowyt mej krwi

Płacząc wraz z nią

Uśmiechnął się

Odsłaniając połacie zaprzepaszczonych dni

Które co noc zabierał mi

I gorzkim jak każda noc

Pocałunkiem krwi

Odebrał kolejny z nich.